did you know ?

    นี่ก็จะเปิดเทอมและเฮ้อเซ็ง ไม่ใช่เบื่อโรงเรียนนะ(แต่เบื่ออาจารย์วัยทองขี้วีนตะหาก) เราเกิดวันจันทร์ ตามหลักการตั้งชื่อแล้ว ห้ามมีสระรวมทั้ง อ.อ่าง อยู่ในชื่อเพราะจะเป็นกาลกิณี แต่ชื่อเราสระเพียบเพราะตอนแรกพ่อตั้งชื่อไปว่า "กมลชนก" แต่ที่เขตเค้าไม่ให้ตั้งเค้าบอกชื่อยาว 4 พยางค์ตัง้ไม่ได้ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน พ่อเรานึกไรไม่ออกแล้วบังเอิญตอนนั้นหนังเรื่อง รัตติกาล กำลังแรง อืม...นั้นเองคือที่มาชื่อเรา ชื่อเล่นเราก็มีสระอีกตังหากแถมเรียกย้ากยากชื่อก็เหมือนผู้ชาย ตอนแรกก็ไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหรแต่เห็นคนอื่นเค้ารวยเอ้ารวยเอาแต่เรานี่ซวยตลอด ตั้งแต่เกิดมาเรื่องซวยมีมากกว่าเรื่องดีแน่ๆล่ะ เลยอยากจะเปลี่ยนชื่อขึ้นมา แต่ตอนนี้เอาแค่ชื่อเล่นก่อนให้คนเรียกให้คุ้นหูแล้วค่อยว่ากันเรื่องชื่อจริงอีกที

     เอาล่ะจากดวงแล้วเค้าบอกว่าผู้หญิงเกิดวันจันทร์ให้เอาอักษร ศรี มาตั้งนำหน้าชื่อจะดี

บริวาร -  ก  ข  ค  ฆ  ง

อายุ    -  จ  ฉ  ช  ฌ  ญ

เดช    -  ฎ  ฏ  ฐ  ฑ  ฒ  ณ

ศรี      -  ด  ต  ถ  ธ  น

มูละ    -  ฐ  ป  ผ  ฝ  พ  ฟ  ภ  ม

อุสาหะ-  ย  ร  ล  ว

มนตรี  -  ศ  ษ  ส  ห  ฬ  ฮ

*ห้ามนำหน้าชื่อด้วยอักษร อุสสาหะ จะทำให้ลำบากตรากตรำ

ตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะชื่อไรดีไงใครคิดออกก็แนะนำชื่อที่เหมาะกะดวงชะตาเราได้นะคะ

     ตั้งแต่เกิดมาเราไม่เคยกลัวหรือเกลียดแมลงสาปเลยนะ แต่เมื่อไม่นานมานี้มันดันเข้ามาในเสื้อเราเท้ามันไต่บนตัวเรา ตอนมันวิ่งไปวิ่งมา ยี๊~ น่าขยะแขยงที่สุด จากนั้นมันก็เข้ามาเกียวข้องกับตัวเราบ่อยๆ ทำให้เรารู้สึกขยะแขยงมันมันที่สุด ระแวงตลอดเวลาขนาดมดไต่เรายังนึกว่าแมลงสาปไต่เลย ยี๊~

     แล้วเมื่อคืนนี้ ตอนตีหนึ่งครึ่ง เรากะลังฝันดีเชียวมันดันมาแทะนิ้วเราอ่ะ!! โห! เป็นรูเลย ตอนแรกมันชาๆ เราก็นึกว่าเหน็บชาที่ปลายนิ้ว 10  วิต่อมามันชักจะแซบเลยเปิดไฟดู โห้แม่เจ้าเป็นวงเลยทีเดียว แล้วมันไม่ได้แทะนิ้วเท้านะ มันเทะนิ้วมือ นอนไม่หลับเลย เกิดมาไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อน กลัวสุดๆ กลัวจะกลายร่างเป็นแมลงสาปแบบในหนัง เลยเปิดเน็ตดูค่อยโล่งใจมีคนเคยโดนแทะเหมือนกันแล้วเค้าก็ไม่ได้กลายพันธุ์ด้วย

     อ่านไปอ่านมาเลยรู้ว่านักวิทยาศาสตร์เข้าวิจัยกันออกมาแล้วว่า แมลงสาปมันมาจากนอกโลก มันถึงได้ทรหดอดทนฆ่าไม่ตายซะที ในยุคไดโนเสาร์โลกแตกสิ่งมีชีวิตตายเกือบหมดแต่มันรอด แล้วเวลาที่เราเหยียบมันไส้แตกแบนคารองเท้า มันยังไม่ตายนะ มันมีระบบรักษาอวัยวะภายในได้ไม่กี่วันมันก็น่าจะหายแหละ แล้วถ้าเราตัดหัวมันออกเอาส่วนหัวมันไปเลี้ยงไว้ในตู้เย็นให้อาหารมันกินนะมันก็สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ด้วย (ไม่เคยทำนะแต่ไปอ่านมาอีกทีนึง) น่าลองเหมือนกันนะ ใครจาลองก็คงไม่ว่ากัน แต่ตู้เย็นเวลาจะแช่ของกินจะทำไงละเนี่ย

edit @ 17 Oct 2009 08:14:16 by Sandwiches

     ท้าวความ... เราเป็นเด็กมีปัญหา พ่อแม่เลิกกันตั้งแต่ป.4(ผ่านมา 6 ปีแล้ว) พวกเขาเกลียดกันโคตรๆ และตอนนี้ก็ยังคงเกลียดกันมากขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ช่างเหอะนั่นไม่ใช้ประเด็น ประเด็นคือพ่อเราเป็นคนเจ้าชู้ ตอนนี้แม่เราอยู่ชลบุรี พ่อเรามีเมียใหม่ได้ 4 ปีแล้ว ไม่ต้องบอกนะ เราก็ตกกระป๋องเลยไง (แต่เมียใหม่พ่อไม่ได้อยู่บ้านนะเขาทำงานที่อื่นมาค้างบ้างเป็นบางคร้ง) เราเคยถามพ่อว่าถ้าความตายมาอยู่ตรงหน้าพ่อจะเลือกใคร พ่อบอก "ก็ต้องเลือกลูกซิ" อืมเราไม่เชื่อหรอกขนาดตอนนั้นเรายังเด็กเรายังรู้เลยว่าพ่อโกหก เพราะพ่อเราก็โกหกตลอดแหละ มันเจ็บนะเวลาเรารู้ว่าคนที่เราคุยด้วยกำลังโกหกแต่ทำไรไม่ได้แถมต้องเออ ออ ตาม เอาละ

     เข้าเรื่อง... เมื่อวานเราคุยกับพ่อไว้ว่าตอนเช้าจะทำแกงป่ากินกัน พอตื่นมา 6 โมงเช้าของวันนี้พ่อไม่อยู่ เรารู้แล้วแหละว่าเค้าไปหาคนนั้น แต่เราก็ยังโทรนะ เราอยากพูด เราอยากถาม ถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว พ่อก็บอกว่ามาหาคนนั้นจริงๆตามที่คิดไว้ เพราะมันเป็นแบบนี้บ่อยเวลาวางแผนกันไว้ แผนมักต้องล้มเลิก และเราก็ร้องไห้ เป็นอย่างนี้ตลอด ปรกติเราจะร้องไห้เงียบมากไม่มีใครรู้เลยว่าร้อง เพราะถ้าพ่อรู้ก็โดนอีก แล้วเถียงไม่ได้นะ พ่อพูดไรมาต้องถูกเป็นแบบนี้กันทั้งตระกูลพ่อเลย พอเราเถียงพ่อก็บอก(โทษนะมันมีคำหยาบข้ามไปก็ได้) "ใครเลี้ยงมึง ใครส่งมึงเรียน แม่มึงเคยส่งเงินค่าเทอมมามั๊ย มึงจะเรียนมั๊ย เวลาอะไรไม่ได้ดั่งใจมึงมึงก็ร้องไห้ มึงทำเป็นอย่างเดียวหรอ" พ่อจะทวงบุญคุณตลอดและก็คำนี้อีกเวลาด่า"โตจนจะมีผัวอยู่แล้ว" เวลาพ่อว่าไรเราเลยต้องเงียบและร้องไห้คนเดียวในห้อง แต่วันนี้พอวางสาย เราก็กะเข้าไปร้องไห้ในห้องเหมือนเดิม แต่พอเดินเข้าไปในห้อง เรารู้สึกวีนมากอยากระบาย เราเลยเข้าไปห้องพ่อ หาของอะไรที่มันไม่แตกไม่หักแล้วขว้างอย่างเดียว เราขว้างหน้านิ่งๆแต่มือมันฉุดไม่อยู่ มือเรากำและขว้างแรงมากจนเราก็แปลกใจเมือนความโกรธทั้งหมดมันมาอยู่ที่มือยั่งงั้นแหละ พอห้องเละได้ที่ เราก็ลงไปล้างหน้าที่ห้องน้ำระหว่างทางก็เตะร้องเท้าพ่อกระจาย ยังไม่พอหยิบมันขึ้นมาแล้วขว้างไปอีก แล้วก็ไปพังห้องน้ำต่อ มันยังไม่สะใจแต่ก็ต้องพอเพราะเราต้องเป็นคนเก็บเองให้เหมือนเดิม ขึ้นไปร้องไห้ต่อเป็นระยะจน 8 โมงแล้ว โคตรหิวเลยยิ่งนึกยิ่งเจ็บใจถ้าป่านนี้พ่อไม่ไป คงได้กินข้าวไปแล้ว แต่ตอนนั้นไม่มีอะไรให้กิน ลงไปข้างล่าง ข้าวก็มีอยู่นิดนึงแถมกลิ่นตุๆอีก นั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะข้าวบูดกับข้าวบูดเราก็กินมาหมดแล้วแต่เราเจ็บใจทำไมเราต้องมากินข้าวบูดคุกน้ำปลาด้วย เราเจ็บใจและเราก็แค้นพ่อมาก

     เวลาแม่เราโทรมาด่าพ่อก็ด่าผ่านเรา เวลาทะเลาะกับพ่อ พ่อด่าแม่ก็ด่าผ่านเรา เรายังคิดอยู่เลย ทั้งสองคนทะเลาะกันแล้วเราผิดไรวะมาด่าเรา เราผิดไรถึงต้องมารับผลของการกระทำของทั้งคู่ทั้งที่เราไม่ได้ทำไรเลย เป็นคนกลางแม่งก็ซวยหยังงี้แหละ

     ตอนพ่อแม่หย่ากันเราเลือกที่จะอยู่กับพ่อเพราะพ่อเป็นคนเลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก (เราก็ไม่รู้ว่าแม่มัวทำอะไร) เรารักพ่อเรามากเราไม่เสียใจซักนิดที่แม่เราไป เรารู้สึกเฉยๆ เพราะเรารักพ่อมาก ตอนอนุบาลเราจำได้ขึ้นใจเลย พ่อเราถามว่ารักพ่อมากแค่ไหน เราบอก "หนูรักพ่อเท่าฟ้าเลย" พ่อถามว่าแล้วรักแม่แค่ไหน เราบอก "รักแม่เท่าหัวตะปู" ยิ่งโตมาเราก็ยิ่งรักพ่อ เราคิดว่าเราตายแทนคนคนนี้ได้ พอแม่ไปเราก็คิดว่าเอาละต่อไปนี้ก็เหลือเรากับพ่อแค่ 2 คนแล้ว จะมีเราแค่ 2 คน แล้ววันนึงที่มีอีกคนโผล่เข้ามาขั้นกลางทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เราตกกระป๋อง เราเป็นหมาหัวเน่า ไม่มีใครสนใจเรา ความรักความไว้ใจ คนที่เรารักเท่าฟ้า คนที่เราตายแทนได้เค้าทำแบบนี้กับเราหรอ มันเหมือนคนที่เรารักที่สุด ไว้ใจที่สุด คนที่ให้ความหวัง เป็นคนคนเดียวกันที่หักหลังเราทำลายความหวังเรา คนที่เคยทำให้เราอยากมีชีวิตที่ดีๆ เป็นคนทำให้เราใช้เวลาว่างนั่งคิดว่าจะฆ่าตัวตายยังไง

     ตอนแรกเราเป็นคนเรียบร้อย เป็นเด็กดี ต่อตอนนี้เราเปลี่ยนไปแล้ว เราไม่ไว้ใจใคร เราไม่เชื่อใจใครขนาดคนที่เรารักและไว้ใจที่สุดยังทำกับเราขนาดนี้แล้วคนอื่นจะไปเหลืออะไร เราไม่ต้องการให้ใครมาช่วย ไม่ต้องการให้ใครมาดูแล เรารอดจากความคิดฆ่าตัวตายมาได้เราผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ด้วยตัวเราเอง เราเลยไม่อยากให้ใครมาสงสาร เราเดินคนเดียวมาตลอด 4 ปี เราเลยไม่ชอบให้ใครมาเห็นใจ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าเค้าเห็นใจจริงหรือเสแสร้งแกล้งทำ และเราก็ไม้เห็นใจใครด้วยเพราะกลัวจะโดนหักหลังอีก เราเข้าใจคนที่ฆ่าตัวตาย คนที่ติดยา เข้าใจเด็กบ้านแตกสุดเลวทั้งหลายแหล่ ว่าทำไมพวกเขาต้องทำแบบนั้น (แต่เราไม่ได้ติดยานะ)

     เราอยากลืมเรื่องทุกอย่างแล้วก็เริ่มต้นใหม่ แต่พอเราพยายามจะลืมภาพเก่าๆมันก็เข้ามาในหัว ยังไงเราก็ลืมไม่ได้เราเคยโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเราไม่อยากโดนหลอกโดยคำโกหกของพ่อเราอีก มันเหมือนแผลเหวอะ พอแผลหายยังไงก็เหลือรอยแผลเป็นอยู่ดี เรื่องนี้ที่จริงไม่มีใครผิดหรอกไม่มีใครอยากให้มันเป็นแบบนี้หรอก

     แต่เพราะเรารักพ่อมากขนาดตายแทนได้ พอถึงวันนี้วันที่พ่อไม่ใช่ของเราอีกแล้วเราเลยต้องเจ็บมากเท่ากับความรักที่เราทุ่มเทให้พ่อไป

ต่อไปนี้เวลารักใครก็ต้องรักแต่พอดีแล้วกัน ไม่งั้นมันก็เป็นอย่างเราเนี่ย

เฮ้ย! ได้พูดออกมาซะที จุกอกอยู่ตั้งนาน